NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Aż tak cię zaskoczyłem?
Nie...
Zaczekasz na zewnątrz?
Muszę coś dokończyć.
Jasne.
ODCINEK 4
Nie spodziewałam się ciebie.
Chciałem ci się odwdzięczyć.
Zostało ci dużo pracy?
Spakuję się i zaraz zejdę.
Pójdę po samochód.
Dobra.
Halo?
Gdzie jesteś?
Wyszedłem z biblioteki.
Napisałam do ciebie. Czemu nie odpisałeś?
Masz to w zwyczaju?
Czy...
Widziałem go.
No i? Dlaczego się schowałeś?
Nic między nami nie zaszło.
A zaszłoby, gdybym poprosił?
Chciałabyś tego?
Ji-ho.
Od początku mówiłem,
że przyjaźń mi nie wystarczy.
Zaakceptowałeś to
i się na to zgodziłeś.
To powiedz Gi-seokowi o naszej przyjaźni.
Żeby się nie martwił, jeśli zobaczy nas razem.
Ja mam mu powiedzieć?
Gdzie teraz jesteś?
Gdzie?
Spotkajmy się.
Gdzie jesteś?
Jeśli teraz się spotkamy,
nie będzie odwrotu.
To Ji-ho?
Ji-ho!
Hej.
Chodź.
No proszę.
Nie spodziewałem się go.
Na naszym ostatnim spotkaniu wspomniałem, gdzie pracujesz?
Nie pamiętam.
Następnym razem mu powiem,
może podrzuci ci coś dobrego do jedzenia.
A jeśli to nas zbliży?
To dobrze, w końcu to kolega.
Nie przeszkadzałoby ci, że spotykam się z innym facetem?
- Na randki? - Jak z kolegą.
To tylko kolega.
Nie miałbyś nic przeciw?
To dla ciebie jakaś różnica?
Nie lubisz, jak ktoś wtrąca się w twoje życie.
Egoistka ze mnie, co?
Z egoistką bym się nie umawiał.
Masz mocną osobowość,
dlatego się w tobie zakochałem.
Żałowałeś tego kiedyś?
Przed chwilą byłem blisko
przez te głupie pytania.
- Gi-seok. - Tak?
Weźmiemy ten ślub?
Wolałbym bardziej zdecydowane oświadczyny.
Mówiłem, żebyś się tym nie stresowała.
I tak weźmiemy ten ślub, więc po co ten pośpiech?
Co?
KURS PRZYGOTOWAWCZY DO EGZAMINU URZĘDNICZEGO
Cześć.
To ty. To znaczy cześć.
Zapomniałeś, że mieliśmy być przyjaciółmi?
Po prostu mnie zaskoczyłaś.
Dużo się dziś uczyłeś?
Jeszcze nie skończyłem.
Po co ci plecak? Myślałam, że wychodzimy.
Kwestia przyzwyczajenia.
Idziemy czy nie?
Dokąd?
Wymyślimy coś przy jedzeniu.
- Chodź, ja stawiam. - Ale...
- Chodźmy! - Dobra.
KOMPLEKS WITAMIN
Chwila.
To naprawdę dla mnie?
Znalazłam je w domu.
Student potrzebuje witamin.
U mnie w domu się zmarnują.
Mój znajomy farmaceuta czasem mi je daje,
ale nigdy aż tyle.
Będziesz miał zapas. Jedz.
Dziękuję.
Dziękuję za to wszystko.
O rety.
- Słuchaj... - Co?
- Ile razy oblałeś? - Egzamin?
Cóż...
Dwa?
Pięć razy?
Jesteś uroczy.
Większość ludzi oblewa,
nie ma się czego wstydzić.
Ani się czym chwalić.
Czemu...
Nieważne.
- Czemu do ciebie przychodzę? - Tak.
By spędzić z tobą czas.
Człowiek tęskni za tymi, których lubi.
Skąd wiesz, czy jest mnie za co lubić?
Po prostu coś w tobie widzę.
Mamy czas, żeby się lepiej poznać.
To proste. Jedz.
Zawsze jesteś taka bezpośrednia?
To częściowo wina Jeong-in.
- Pamiętasz moją siostrę? - Tak.
Ona zawsze musi postawić na swoim.
Gdy się na coś uprze, nikt z naszej rodziny
jej nie powstrzyma.
Nie wygląda na taką.
Zrobiła się z niej nudziara. Dlatego jej związek jest do bani.
Pasują do siebie z Gi-seokiem.
A my?
Masakra.
- Masz dokładkę. - Dzięki.
Smacznego.
- Usmażysz to? - Jasne.
„Co, jeśli nigdy nie będę mógł tego zdjąć?
Utknę tak na zawsze?
Na szczęście trochę prześwituje,
więc nie jest tak źle”.
Zasnął.
- Mama dzwoniła? - Tak.
Poszli do salonu karaoke.
Wiesz, że sąsiedzi lubią imprezować.
Jedź, nim się ściemni.
Napijesz się ze mną?
- Otwórz drugą butelkę. - Nie trzeba.
Nic się nie stało.
Pójść z tobą?
Nie musisz przygotować się do spotkania?
Tak, ale...
Chodź, jeśli chcesz.
Gdzie Jae-in?
Pisała, że właśnie wróciła do domu.
To może innym razem.
Skoro Jae-in jest w domu...
Co?
Jestem dla ciebie tylko dziewczyną do seksu?
Nie mów tak.
- Kiedyś cię tak traktowałem? - Przed chwilą.
Co cię znowu ugryzło?
Specjalnie wszczynasz kłótnie?
Poza tym, w związku nie trzeba prosić o pozwolenie na seks.
Ale wypada zapytać.
Powiedz, że tego nie chcesz,
zamiast robić durne wymówki.
Nie chcę. Zadowolony?
Nie wierzę.
Jedź ostrożnie.
Gdy cię wychowywaliśmy,
przerażał nas
każdy telefon...
z twojej szkoły.
„Ji-ho...
znów jest najlepszy w klasie”.
„Powinien wziąć udział w olimpiadzie międzyszkolnej”.
„Może pójdzie do liceum językowego?”
„Ma szansę na stypendium akademickie”.
My nie jesteśmy wykształceni,
próbowaliśmy jakoś wiązać koniec z końcem.
Czemu tak nagle o tym mówisz?
Nie mogliśmy dać ci wszystkiego.
Zastanawiam się, czy przez to twoje życie teraz tak wygląda.
A co z Eun-u?
Z jakiegoś powodu znalazł się w moim życiu.
Za nic w świecie bym tego nie cofnął.
Tato.
Dobrze mi się wiedzie.
Dobrze mnie wychowaliście.
Nie martw się o mnie i Eun-u.
Ja...
Też go dobrze wychowam.
Cześć, Jeong-in.
Seo-in.
Dziwnie brzmisz. Wszystko w porządku?
Tak.
Co u ciebie?
W porządku, ale ty nie brzmisz dobrze.
Co się dzieje?
Seo-in.
Tak?
Nie mogę zdradzić...
Gi-seoka, prawda?
Nie mogę się od niego odwrócić,
prawda?
Jestem pewna, że zrobiłabyś to tylko z dobrego powodu.
Uzasadnionego.
Jeong-in.
Tak?
Myśl tylko o jednym.
O swoim szczęściu.
Ty też powinnaś być szczęśliwa.
Poznałaś innego mężczyznę, prawda?
Jeong-in.
To nie tak.
Dzwonię, bo chciałam usłyszeć twój głos.
A wygaduję same głupoty...
Znowu udajesz, że wszystko jest w porządku.
I kto to mówi?
Zawsze cię papugowałam.
Przetrwamy to.
Z dokumentów wynika,
że byłby to kredyt o podwyższonym ryzyku.
Dlaczego?
Brakuje potwierdzenia zarobków.
Ma też za dużo innych kredytów.
Facet tonie w długach.
To dentysta.
Nie wiem, skąd go znasz,
ale nie możesz dać mu kredytu, nawet jeśli jest z rodziny.
Rozumiem.
Dziękuję.
Pamiętaj o meczu w przyszłym tygodniu.
Tym razem musimy załatwić Ji-ho.
Liczyłem, że z tobą wygramy, a znów przegraliśmy.
To upokarzające.
To był mój pierwszy mecz.
Następnym razem dam mu popalić.
Nie wierzę.
- Su-jin. - Tak?
To reklama spotkania literackiego,
powieś to tak, żeby dzieci ją zobaczyły.
Jasne. Powiesić ją też w przybudówce?
Dzieci mają tam zajęcia.
Pewnie. Tylko żeby nie zasłaniała
- innych ogłoszeń. - Jasne.
Słuchaj.
Ja z Ha-rin zajmę się zbiorami podręcznymi.
Ogarniesz sama bibliotekę dziecięcą?
- Ha-rin, popracujemy razem. - Dobra.
Ja pójdę z Ha-rin. Chodźmy.
Coś nie tak?
Cóż...
Ostatnio jesteś jakaś przybita.
Nic mi nie jest. Czemu pytasz?
Nie udawaj.
Mówiłam ci,
że nie jestem typem poszukiwaczki przygód.
Myślałam, że po prostu nie lubisz ryzyka.
Jak daleko...
powinniśmy się posuwać?
Powinniśmy w życiu ryzykować
czy nie?
Nic takiego,
Eun-u chciał po przedszkolu zajść do biblioteki,
więc przyszliśmy do najbliższej.
Mówi, że to nie ta, co ostatnio.
Moment.
Dzwoni twój tata.
Halo?
W tej bibliotece też są fajne książki.
Nie.
Jak to nie?
To nie ta.
Następnym razem pójdziemy do tamtej.
Chcę tam iść dzisiaj.
Nie bądź niegrzeczny, gdy jestem w pracy.
Nienawidzę cię.
Jeszcze bardziej go rozzłościsz.
Gdzie jest ta biblioteka?
Odpuść sobie, mamo. Wracajcie do domu.
I tak jesteśmy już w mieście. Gdzie to jest?
Nie idź tam.
Eun-u wpadł w histerię.
Nie może zawsze mieć tego, co chce.
Bądź stanowcza. Muszę wracać do pracy,
zadzwonię później.
APTEKA WOORI
Dobrze wam dziś poszło. Na dziś koniec zajęć.
- Dziękujemy. - Dziękuję.
Z dnia na dzień jesteś coraz lepsza.
Gdybym nie wyszła za mąż tak młodo,
zostałabym artystką.
Nadal możesz.
W tym życiu już na to za późno.
Czego on chce?
Cześć, Si-hoon. O co chodzi?
U nas wszystko dobrze.
Po co dzwonisz?
Naprawdę?
Oczywiście. A Seo-in?
Rozumiem, dobrze.
Zadzwonię do niej.
Dobrze, uważaj na siebie.
Co w niego wstąpiło?
To twój zięć?
Tak, chce za kilka dni przyjść do nas na kolację.
Poziom trzeci.
Drzwi się otwierają.
Winda jedzie w górę.
Drzwi się zamykają.
Czemu nie znam odpowiedzi?
Ciągle się zastanawiam.
Nad czym?
Wiesz, że taka okazja już się nie powtórzy.
Będę jedyną prezenterką, to duża presja.
W pracy presja to chyba norma.
- Drzwi się otwierają. - Nie myśl za długo.
- Niedługo dam znać. - Winda jedzie w górę.
Szefowie już podjęli decyzję.
Pora na ciebie.
- Taka okazja... - Drzwi się zamykają.
...może być przełomem w twojej karierze.
Drzwi się zamykają.
BIURO KIEROWNIKA
- Pan Kwon... - Poszedł do dentysty.
- Do dentysty? - Tak powiedział.
Rozumiem.
Do dentysty?
Mówi teść doktora Nama. Mogę z nim porozmawiać?
Zajmę mu tylko chwilę, proszę go poprosić.
Dzwoni teść.
Tak.
Cześć, Si-hoon, to ja. Pewnie jesteś zajęty.
Dzwonię,
bo pan kierownik ma dziś u ciebie wizytę.
Jeszcze nie przyszedł?
Możesz się nim dobrze zająć?
Świetnie.
Miło mieć zięcia dentystę.
Tak, wracaj do pracy.
Jeszcze jedno.
Nie mów mu, że dzwoniłem.
Spokojnie.
Zadbamy o niego. Do widzenia.
Mówiłem, żadnych telefonów, gdy mam pacjenta.
Dobrze.
Mam dziś pacjenta o nazwisku Kwon Yeong-guk.
- To on. - Już przyszedł.
- Dzień dobry. - Witam, panie Kwon.
- Dawno się nie widzieliśmy. - Zapraszam.
Jestem trochę wcześniej.
To tylko wizyta kontrolna, przyjmę pana teraz.
Jadł pan już coś?
- Zjem coś po wizycie. - Rozumiem.
Niedawno spotkałem się z Gi-seokiem.
- Naprawdę? - Tak.
Odkąd pracuje w nowym dziale, nie ma dla mnie czasu.
Chciał mnie prosić o radę w kwestii małżeństwa.
Jaką radę?
Nie mówię, że mają problemy.
Pytał, jak sprawić, żeby małżeństwo było udane.
Jesteśmy praktycznie jak rodzina.
Zabawny z pana człowiek.
Czemu mielibyśmy być rodziną?
Chodziło mi o to, że już niedługo nią będziemy.
Proszę usiąść.
Obniżę fotel.
Proszę zakryć panu twarz.
Z Ji-ho jest coś nie tak.
- Źle się czuje? - Znowu to robi?
Widzę was w szybie.
Nic mi nie jest.
Zrób coś sensownego, zamiast się miotać po aptece.
O matko. Ye-seul, co ją ugryzło?
Martwimy się o ciebie.
Nic nie jesz i ciągle wyglądasz za okno.
Nie jestem głodny i ostatnio mam sporo na głowie.
- Przez kobietę? - Poważnie?
Pewnie, że nie.
- Czemu nie? - Czemu nie?
Powiedziałyśmy to jednocześnie, więc masz dowód,
że się mylisz.
Nie ma jednej odpowiedzi. Ludzie mają różne historie.
Do poddawania się bez próbowania też można się przyzwyczaić.
Mówiłam, że twoje życie też jest ważne.
Wiem, bo mam za sobą coś podobnego.
Robisz coś, czego potem będziesz żałował.
Wracaj niedługo do domu.
- Już zamknięte? - Jeszcze nie.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Skaleczyłam się. Poproszę plastry.
Przyda się też maść.
Mamy również plastry hydrokoloidowe.
Wezmę zwykłe.
Mamy różne rozmiary. Proszę sobie wybrać.
Dziękuję.
Słyszałam, że zna się pan z Jeong-in.
Pracujemy razem.
- Rozumiem. - O nie.
Proszę.
U Jeong-in
wszystko w porządku?
No i?
Co chcesz usłyszeć?
Coś was łączy?
Yeong-ju.
Bądź ze mną szczera.
Nawet gdy ostatnio o nim mówiłaś, to było dziwne.
Nie gadaj bzdur.
Mówił coś?
Na przykład co?
Spytał, czy u ciebie wszystko dobrze. Powiedziałam, że tak.
I spytałam, czemu pyta...
Cholera! Chwila.
Co się stało?
Halo?
Yeong-ju.
Halo?
Mamo, jak dajesz mi jedzenie...
Tak, to drugie kimchi
- i inne... - Co się dzieje?
Możesz dać mi kimchi.
Zapomniałam, że jest moim sąsiadem.
Przez chwilę pomyślałam, że mnie śledzi, żeby o ciebie spytać.
Halo?
Dokończ to, co mówiłaś wcześniej.
Co powiedział, gdy go spytałaś, czemu o mnie pyta?
Powiedział: „Zastanawiam się, czy u niej wszystko dobrze”.
Czemu zamilkłaś?
Jeong-in.
A co mam powiedzieć?
A tak w ogóle, to co kupił?
Co kupiłam? Wzięłam...
Nie ty, on.
Jakieś jedzenie. Pewnie na kolację.
Co to za dziwne pytania?
Pogadamy później. Muszę się czymś zająć.
Tak nagle?
No dobra.
Spotkałeś się niedawno ze szwagrem Jeong-in?
Mówił mi dziś w swoim gabinecie.
Tak, spotkaliśmy się na chwilę jakiś czas temu.
Powinieneś trzymać dystans.
To ci nie wyjdzie na dobre.
Poradzę sobie.
Cały czas tak mówisz.
Tak w ogóle, jakie ty masz zainteresowania?
Praca tylko dla pieniędzy
i gra w kosza z kolegami? To wszystko?
Dziękuję.
- Może pani już iść. - Dobrze.
Dziękuję.
Nic nie mówiłem i pozwalałem ci spotykać się z Jeong-in,
ale nie dlatego że ją lubię.
Odkąd z nią jesteś, przestałeś marzyć o powrocie do muzyki,
więc na to przyzwoliłem.
Wreszcie zebrałeś się do kupy,
więc teraz powinieneś z nią zerwać.
Nigdy oficjalnie jej nie poznałeś.
I bez tego to wiem.
Mówiłem ci, że małżeństwo to biznes.
Spójrz na to szerzej.
I tak z nią teraz nie zerwę.
Nie wiąż się z nią na poważnie.
Może się z nią ożenię.
Ty głupcze.
Aż tak ją kochasz?
Chciałeś wynająć boisko?
Tak.
Powiadomię administrację, zadzwoń do nich.
- Numer jeden! - Tutaj!
- Hej! - Kryj go.
- Nie. - Ej!
- Dajesz. - Wygrajmy to!
Dasz radę!
Jeszcze raz!
- Uda ci się! - Jazda!
Dajesz!
Hej!
Chodźmy.
Trzeba było iść do większego sklepu.
Mamy składniki.
Gotuję lepiej od ciebie.
Możesz gotować.
Poproszę mamę, żeby coś przyniosła.
Pewnie nadal jest na mnie zła.
Wie, że tu jesteś?
Od jakiegoś czasu.
Fakt, powiedziałam tylko Seo-in.
Nic dziwnego, że mama nie dzwoniła.
Z tobą są same kłopoty.
- „Z tobą są same kłopoty”. - Cicho.
Przepraszam.
Seo-in.
Seo-in?
Miałaś się zdrzemnąć przez kilka minut, a minęła godzina.
Jesteś aż tak zmęczona?
Ostatnio źle sypiam.
Si-hoon już przyszedł?
Tak, przed chwilą zadzwonił domofonem.
Dlatego przyszłam cię obudzić.
Tak w ogóle, to czemu ostatnio wziął dzień wolny?
Mówił, że musi coś załatwić.
Czemu pytasz?
Tak po prostu.
Mogliście przyjechać razem.
Teraz będziecie musieli wracać do domu osobno.
- Zaraz przyjdę. - Dobrze.
Nie musiałeś nic przynosić. Po co nakupowałeś tyle rzeczy?
To tylko trochę żeń-szenia i miodu.
Bierzcie je regularnie. Dobrze robią na zdrowie.
Nie musiała mama tyle gotować. Dziękuję.
Żaden problem. Smacznego.
Dziękuję.
Jak interesy w klinice?
Podobno dużo klinik cienko przędzie.
Zastanawiam się nad większym lokalem.
Skoro potrzebujesz miejsca. O ile ma być większy?
Jeszcze nie wiem. Muszę zacząć się zastanawiać.
Lokalizacja jest najważniejsza. Wybierz bogatą dzielnicę.
Problem w tym, że w takich zawsze jest drogo.
To nie powinno zaważyć na decyzji.
Im wyższa inwestycja, tym większy zysk.
Mamy przy stole na to przykład.
Poznała Si-hoona, jak została prezenterką.
Miałem u niej szansę, bo jestem dentystą.
Inaczej nie poznałbym takiej kobiety sukcesu.
Niedawno widziałem się z Gi-seokiem.
- Naprawdę? - Tak.
Stresuje się związkiem z Jeong-in.
Tak? Co mówił?
Nie patrz tak na niego.
Myślę, że jak najszybciej chce się z nią ożenić.
Poprosił mnie o radę.
Dlatego myślę,
że powinniśmy mu pomóc.
Trzeba było powiedzieć, by przejął inicjatywę.
Jeong-in nie myśli tego, co mówi.
Powinien zacząć rządzić.
Jeong-in to jakiś posłuszny pies?
Nie proszę o wiele.
Możesz wykazać się chociaż podstawowymi manierami?
Wiedzcie jedno.
Jeśli potraktujecie Jeong-in tak jak mnie,
stracicie ją na zawsze.
Może do niej zadzwonisz?
Myślisz, że mama odbierze?
Jest zła na mnie, nie na ciebie.
Musi być wściekła, że ją oszukałam.
Co mogę jej kupić, żeby przestała się złościć?
Z prezentu ucieszy się tylko tata.
Rozpakowałaś te torby?
Tabletki? Dałam je komuś.
Komu? Wszystkie?
Nie brałaś ich.
Czy brałaś?
Chcesz oberwać?
Dobrze się czujesz?
- Dziękuję. - Dziękuję.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Dziękuję.
To dla ciebie.
- Podajcie dalej. - Zalejmy się w trupa.
- Dziękuję. - To twoje.
- Apteka jest dziś otwarta? - Wzniesiemy toast?
Dobrze.
No dalej.
- To był dobry mecz. - Dobrze graliście.
Tak, jest otwarta.
Zjedz coś.
- Co się stało? - To chyba coś pilnego.
Zjem w domu.
Uważaj na siebie.
Pijemy.
- Cześć. - Na razie.
Czemu nie powiedziałaś, że się rozwodzimy?
Pewnie się boisz.
To splami twoje idealne życie.
Proszę bardzo, próbuj je zniszczyć.
Ale moim siostrom daj spokój.
Co niby zrobiłem Jae-in i Jeong-in?
Od półtora roku nawet z nimi nie rozmawiałem.
Nie udawaj, że nie rozumiesz.
Jeong-in sama zdecyduje o ślubie.
Nie wtykaj nosa w jej sprawy i nie dyktuj, co ma robić.
Boże.
Zachowujesz się tak, bo byłem dla ciebie za dobry.
- Chodź. - Puszczaj.
- Chodź. - Czego chcesz?
Chodź tutaj, do cholery!
Cholera.
APTEKA WOORI
Alarm wyłączony.
Cholera jasna.
Masz dziś wolne? Jakie masz plany?
APTEKA WOORI
Przyszłaś.
Przeze mnie nie mogłeś zamknąć.
Przed chwilą miałem klienta.
Gdzie twój fartuch?
Właśnie miałem wychodzić.
Chcę kupić tabletki, które wcześniej dostałam.
Z tamtymi było coś nie tak?
Nie. Zgubiłam je, więc chcę kupić nowe.
Jakie konkretnie?
A co było w tych torbach?
Nie brałaś ich?
Nie lubię brać tabletek.
Głupio to mówić farmaceucie.
Ja nie lubię książek.
No to masz duże braki.
A ty niedobory.
Widzę, że masz gadane.
Wolę palić głupa po tym, jak kogoś pobiję słowami.
To miało być bicie?
Nie tylko bicie dzieci jest złe.
- Gadaj. - Tak będzie.
- Czyli postanowione. - Wreszcie.
Gi-seok wreszcie się żeni.
- W końcu! - Gratulacje!
Udało ci się!
- Nie porzuć nas. - Na razie to tylko plany.
- Jeszcze nie postanowiliśmy. - Tak czy siak, żenisz się.
Tak. Kiedyś.
To jest życie.
Nie zagarniaj wszystkiego dla siebie.
- Zostaw coś dla nas. - Właśnie.
- Tak. - Pomóż nam.
Pomóż.
- Pomóż nam, Gi-seok. - Moment.
Załatwmy to dzisiaj.
O czym ty mówisz?
Zaproś tu swoją dziewczynę,
ale z jakąś wolną koleżanką.
- To dobry pomysł. - Świetny.
- Tak. - Nieźle.
Skąd znacie takie zagrywki?
Wyciągaj telefon.
Już późno. Nie będę teraz dzwonił.
- No weź. - Nie jest...
Jest w domu i odpoczywa. Nie będę jej przeszkadzać.
Zrób to dla nas.
- Nie szkoda ci nas? - Pijcie i kończymy.
Rzadko robią tu remonty. Strasznie hałasują.
Nie szkodzi, zaraz wychodzę.
Chodź.
Odbierz na zapleczu.
Cześć, spałaś?
Nie. Co tam?
Jestem na piwie z chłopakami,
chcieli, bym do ciebie zadzwonił.
Jeong-in, dołącz do nas!
- Nie. - Czekamy na ciebie.
Chyba już dużo wypiłeś. Wracaj do domu.
Niedługo będę wracał.
Zajdziesz do nas na chwilę?
- Mimo że się upiłeś? - No dobra.
To zostań w domu. Wpadnę do ciebie.
Nie przychodź.
Nie bądź taka. Musimy się pogodzić.
Zaczekaj na mnie.
Nie przychodź.
Nie rób sobie kłopotu.
ODWIOZĘ CIĘ, NIECH PRZYJDZIE
Nie, słucham.
Pytałaś mnie.
Czego ode mnie oczekujesz?
Nie pytałam.
Pojadę taksówką.
Nie o tym mówię.
Wiesz, o co mi chodzi.
Mam cię powstrzymać?
To ty mi powiedz, czego ode mnie chcesz.
Co mam zrobić?
Powiedzieć, żebyś się nie przejmował moim partnerem?
To ja mam być tą złą?
To po co przyszedłeś do biblioteki?
Chciałem cię zobaczyć.
Ja...
Chciałem powiedzieć, że...
Przepraszam.
Masz rację.
Poszedłem do ciebie, bo miałem taką zachciankę
i cię tym obarczyłem, każąc ci dokonać wyboru.
Żeby w razie czego powiedzieć:
„Ja nic nie zrobiłem.
Nie byłem nawet zainteresowany,
Lee Jeong-in mnie uwiodła”.
Szukałem żałosnych wymówek.
Więc wcale nie jestem lepszy.
Zmusiłam cię do przyjaźni
i dzwoniłam bez powodu.
I tak jak dzisiaj wymyślałam wymówki, żeby cię zobaczyć.
O takiej godzinie.
Chyba to ja jestem bardziej żałosna.
Przepraszam.
Nie mogę nic dla ciebie zrobić.
Nieprawda.
Cieszę się,
że cię poznałam.
Dobry z ciebie człowiek.
Nie.
Mam niestosowne żądze.
Nie będę niczego od ciebie oczekiwał,
widujmy się dalej.
Będę uważał.
Nie możemy.
Rozumiem, co czujesz, ale...
Mówię o tobie.
Będę uważał na uczucia do ciebie.
Jeśli posłuchamy tych uczuć,
nie będę mógł przestać.
A tobie będzie jeszcze trudniej.
Potrzebuję twojej pomocy, Jeong-in.
Nie chcesz ślubu? Nie będzie ślubu.
Nie będę o tym mówił. Zadowolona?
Myślisz, że jestem głupia,
bo o tym nie mówiłam?
Myślisz, że nie wiem, co myślą o mnie twoi rodzice?
Chcę zerwać z Gi-seokiem.
Aż tak lubisz tego farmaceutę, żeby kończyć związek?
Zaczęła się paskudna wojna.
Twój chłopak nie da ci odejść.
Chcę porozmawiać. Spotkajmy się.
- O czym chciałaś rozmawiać? - Powinniśmy się rozstać.
Coś się stało?
Tylko mnie jest trudno? U ciebie wszystko dobrze?
- Pewnie tak. - Nie powinnaś tu przychodzić.
Nagle się pojawiasz i czego ode mnie oczekujesz...
Napisy: Małgorzata Fularczyk